നമ്മുടെ മുഖത്തിന്റെയും താടിയെല്ലിന്റെയും ഘടനയിൽ ഓരോ പല്ലും കൃത്യമായ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥയിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. മുകളിലെയും താഴത്തെയും പല്ലുകൾ ചവയ്ക്കുമ്പോൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടുന്നതിലൂടെയാണ് താടിയെല്ലിന്റെ ഉയരവും സ്ഥിരതയും നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒപ്പം, ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള പല്ലുകൾ പരസ്പരം നല്ലൊരു താങ്ങായി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒന്നിലധികം പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ പൂർണ്ണമായി തകിടം മറിക്കും.
പല്ലുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ താടിയെല്ലിന് (Alveolar bone) ചവയ്ക്കുമ്പോഴുള്ള സ്വാഭാവിക ബലം ലഭിക്കാതെ വരികയും, അത് വേഗത്തിൽ തേഞ്ഞുപോകാൻ (Resorption) കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. താടിയെല്ല് തേഞ്ഞുപോകുന്നത് താടിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഉയരം കുറയ്ക്കും. ഇത് കവിളുകൾ ഒട്ടിപ്പോകുന്നതിനും മുഖത്തിന്റെ ഘടന ചുരുങ്ങുന്നതിനും കാരണമാകുന്നു. കൂടാതെ, താടിയെല്ലിലെ സന്ധികൾക്ക് (TMJ) അമിതമായ സമ്മർദ്ദമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും. പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങൾ നിലവിലുള്ള പല്ലുകളുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ദന്തശാസ്ത്രത്തിൽ 'കെന്നഡി ക്ലാസിഫിക്കേഷൻ' (Kennedy Classification) എന്ന വർഗ്ഗീകരണ രീതിയാണ് പൊതുവെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
നിർവചനം: വായുടെ മുകളിലോ താഴെയോ ഉള്ള താടിയെല്ലുകളിൽ രണ്ടോ അതിലധികമോ പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ. പല്ലുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ താടിയെല്ലിന് ക്ഷയം സംഭവിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ള പല്ലുകൾ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.
ലക്ഷണങ്ങൾ: ആഹാരം നന്നായി ചവച്ചരച്ച് കഴിക്കാൻ പറ്റാതെ വരിക, കട്ടിയുള്ള ഇറച്ചിയോ പോലുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിക്കാൻ പ്രയാസം നേരിടുക, പല്ലുകൾ നിരതെറ്റുക, താടിയെല്ലിലെ സന്ധികളിൽ വേദന, കവിളുകൾ ഒട്ടിപ്പോകുക.
ചികിത്സകൾ: ഒന്നിലധികം ഡെന്റൽ ഇംപ്ലാന്റുകൾ, ഇംപ്ലാന്റ് സപ്പോർട്ടഡ് ബ്രിഡ്ജുകൾ, സാധാരണ ഫിക്സഡ് പല്ലുകൾ (Bridges), മാറ്റിവെക്കാവുന്ന കാസ്റ്റ് പാർഷ്യൽ ഡെഞ്ചറുകൾ (CPD).
പ്രതിരോധം: മോണവീക്കവും മറ്റ് ഗുരുതരമായ മോണരോഗങ്ങളും തുടക്കത്തിലേ ചികിത്സിക്കുക, പല്ലിലെ കേടുകൾ യഥാസമയം അടയ്ക്കുക.
ചവയ്ക്കാനുള്ള ശേഷി കുറയുക: കട്ടിയുള്ളതോ നാരുകളുള്ളതോ ആയ ഭക്ഷണങ്ങൾ ചവച്ചരച്ച് കഴിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇത് കാരണം രോഗി പൂർണ്ണമായും മൃദുവായ ഭക്ഷണങ്ങൾ മാത്രം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു.
പല്ലുകളുടെ സ്ഥാനമാറ്റവും ചരിവും: പല്ല് നഷ്ടപ്പെട്ട വിടവുകളിലേക്ക് ഇരുവശത്തുമുള്ള പല്ലുകൾ മെല്ലെ ചരിഞ്ഞുതുടങ്ങും. ഇങ്ങനെ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അസ്വാഭാവികമായ വിടവുകളിൽ ഭക്ഷണം കുടുങ്ങിക്കിടക്കാൻ സാധ്യതയേറുന്നു.
എതിർവശത്തെ പല്ല് നീണ്ടു വരിക (Supra eruption): പല്ല് നഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗത്തിന് നേരെ എതിർവശത്തുള്ള പല്ലിന് കടിയ്ക്കുമ്പോൾ താങ്ങ് ലഭിക്കാത്തതുമൂലം, അത് അതിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് താഴേക്കോ മുകളിലേക്കോ അമിതമായി നീണ്ടു വരുന്നു.
സംസാര ശൈലിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ: പല്ലുകൾക്കിടയിലെ വിടവിലൂടെ വായു അനിയന്ത്രിതമായി പുറത്തുപോകുന്നത് കാരണം 'സ', 'ശ', 'ഫ', 'വ' തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ വ്യക്തമായി ഉച്ചരിക്കാൻ പ്രയാസം നേരിടുന്നു.
മുഖത്തിന്റെ ഘടന മാറുന്നത്: പല്ലുകളും താടിയെല്ലും നൽകുന്ന താങ്ങ് ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ കവിളുകൾ ഒട്ടിപ്പോകുകയും ചുണ്ടുകൾ മെലിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് മുഖത്ത് പ്രായക്കൂടുതൽ തോന്നിക്കാൻ ഇടയാക്കും.
പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വലിയൊരു പ്രശ്നമായി തുടക്കത്തിൽ തോന്നില്ലെങ്കിലും, താഴെ പറയുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടാൽ താടിയെല്ലിന്റെ ഘടനയ്ക്ക് വലിയ കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ ഉടനടി ഒരു ദന്തഡോക്ടറെ കാണേണ്ടതുണ്ട്:
താടിയെല്ലിലെ സന്ധിയിൽ വേദനയും ശബ്ദവും: വായ തുറക്കുമ്പോഴോ അടയ്ക്കുമ്പോഴോ ചെവിയുടെ അടുത്തുള്ള സന്ധിയിൽ വേദനയോ 'ക്ലിക്ക്' എന്ന ശബ്ദമോ കേൾക്കുന്നത് താടിയെല്ലിന്റെ സന്ധിയെ (TMJ) ബാധിച്ച വീക്കത്തിന്റെ ലക്ഷണമാകാം.
ബാക്കിയുള്ള പല്ലുകളുടെ ആട്ടം: എല്ലിന് ക്ഷയം സംഭവിച്ച അവസ്ഥയിൽ, ബാക്കിയുള്ള പല്ലുകൾക്ക് ചവയ്ക്കുമ്പോഴുള്ള അമിത സമ്മർദ്ദം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ വരികയും അവ ഇളകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിട്ടുമാറാത്ത രക്തസ്രാവവും മോണ ഇറങ്ങലും: ചികിത്സിക്കാത്ത മോണരോഗം കാരണം താടിയെല്ലുകൾ ഇപ്പോഴും നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്.
കടിയ്ക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കഠിനമായ വേദന: പല്ലുകൾ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറിയതുമൂലം ചവയ്ക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അസ്വാഭാവികമായ സമ്മർദ്ദം കാരണം പല്ലുകളിൽ ചെറിയ വിള്ളലുകൾ വീഴുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം വേദന ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഗുരുതരമായ മോണരോഗം (Advanced periodontitis): മോണകളെയും പല്ലിനെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന കോശങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്ന വിട്ടുമാറാത്ത ബാക്ടീരിയൽ അണുബാധ താടിയെല്ലിനെ നശിപ്പിക്കുകയും പല്ലുകൾ ഇളകിപ്പോകാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
പഴയ ചികിത്സകളുടെ പരാജയം: കാലപ്പഴക്കം ചെന്നതോ കൃത്യമായി സംരക്ഷിക്കാത്തതോ ആയ ബ്രിഡ്ജുകൾ കേടുവരുന്നതും, പരാജയപ്പെട്ട റൂട്ട് കനാൽ ചികിത്സകളും കാരണം ഒന്നിലധികം പല്ലുകൾ ഒന്നിച്ച് പറിച്ചുകളയേണ്ടി വരുന്നു.
പരിക്കുകൾ (Mechanical damage): ബൈക്ക് അപകടങ്ങൾ, വീഴ്ചകൾ എന്നിവ മൂലമുണ്ടാകുന്ന ആഘാതങ്ങൾ കാരണം പല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞുപോകുകയോ, വേരുകൾക്ക് വിള്ളൽ വരികയോ, പല്ലുകൾ പൂർണ്ണമായി കൊഴിഞ്ഞുപോവുകയോ ചെയ്യാം.
ഭക്ഷണരീതികൾ: ഉയർന്ന അളവിൽ പഞ്ചസാരയടങ്ങിയ പലഹാരങ്ങൾ, ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന മിഠായികൾ, പൊറോട്ട, ചോറ് തുടങ്ങിയ കാർബോഹൈഡ്രേറ്റ് അടങ്ങിയ ഭക്ഷണങ്ങൾ അമിതമായി കഴിക്കുന്നത് പല്ലുകളിൽ അഴുക്ക് (Biofilm plaque) അടിഞ്ഞുകൂടാൻ കാരണമാകുന്നു.
പ്രമേഹം (Diabetes): നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ടൈപ്പ്-2 പ്രമേഹം ശരീരത്തിന്റെ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷിയെയും മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാനുള്ള ശേഷിയെയും ബാധിക്കുകയും താടിയെല്ല് വേഗത്തിൽ തേഞ്ഞുപോകാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യും.
പുകയില ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ഉപയോഗം: പുകവലിയും ഹാൻസ്, പാൻമസാല തുടങ്ങിയവയുടെ ഉപയോഗവും മോണയിലെ രക്തയോട്ടം കുറയ്ക്കുകയും രോഗലക്ഷണങ്ങളെ മറച്ചുവെച്ച് മോണരോഗം തീവ്രമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വാർദ്ധക്യം: പ്രായമാകുമ്പോൾ വായയിലെ ചർമ്മം ചുരുങ്ങുകയും ഉമിനീരിന്റെ ഉത്പാദനം കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് പല്ല് വേഗത്തിൽ കേടുവരാൻ കാരണമാകും.
ഡെന്റൽ അപ്പോയിന്റ്മെന്റിന് പോകുന്നതിന് മുൻപായി വായയ്ക്കുള്ളിലെ മാറ്റങ്ങൾ സ്വയം വിലയിരുത്തുന്നത് കൃത്യമായ രോഗവിവരം ഡോക്ടറോട് പറയാൻ സഹായിക്കും:
വിടവുകൾ എണ്ണിനോക്കുക: നല്ല വെളിച്ചമുള്ള സ്ഥലത്ത് നിന്ന് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി എത്ര പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് എണ്ണുക. ഈ വിടവുകളിലേക്ക് ഇരുവശത്തുമുള്ള പല്ലുകൾ ചരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക.
എതിർവശത്തെ പല്ലിന്റെ നീളം പരിശോധിക്കുക: പല്ല് ഇല്ലാത്ത ഭാഗത്തിന് നേരെ മുകളിലോ താഴെയോ ഉള്ള പല്ല് മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ നീളം വെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക.
പല്ലുകൾ തമ്മിലുള്ള കടി (Bite) ശ്രദ്ധിക്കുക: വായ സാധാരണ പോലെ അടച്ചുനോക്കുക. മുൻപല്ലുകൾ പതിവിലും കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നുണ്ടോ എന്നും, വായ അടയ്ക്കാൻ താടിയെല്ല് ഇടത്തോട്ടോ വലത്തോട്ടോ നീക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കുക.
മോണയുടെ അവസ്ഥ വിലയിരുത്തുക: പല്ല് പോയ ഭാഗത്തെ മോണ നന്നായി ഒട്ടിപ്പോയിട്ടുണ്ടോ, അതോ ചുവന്ന് വീർത്തിട്ടാണോ ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കുക.
കൃത്യമായ ചികിത്സ നിശ്ചയിക്കുന്നതിനായി വിപുലമായ പരിശോധനകളും എക്സ്റേകളും ആവശ്യമാണ്:
ഓർത്തോപാന്റോമോഗ്രാം (OPG): രണ്ട് താടിയെല്ലുകളുടെയും മുഴുവൻ ചിത്രവും നൽകുന്ന വലിയ എക്സ്റേയാണിത്. ഇതിലൂടെ പല്ലുകളുടെ വിടവുകളും എല്ലിന്റെ അളവും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാം.
CBCT: ഡെന്റൽ ഇംപ്ലാന്റ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് അത്യാവശ്യമാണ്. താടിയെല്ലിന്റെ ഉയരവും വീതിയും സാന്ദ്രതയും 3D രൂപത്തിൽ കൃത്യമായി കാണിച്ചുതരുന്ന ഇമേജിങ് രീതിയാണിത്.
ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് മോഡലുകൾ (Diagnostic models): താടിയെല്ലുകളുടെ അളവുകൾ ഡിജിറ്റലായോ പ്ലാസ്റ്റർ ഉപയോഗിച്ചോ മാതൃകയാക്കി പല്ലുകളുടെ കടിയും ചലനങ്ങളും മുൻകൂട്ടി പഠിക്കുന്ന രീതി.
പ്രോബിംഗ് (Probing): നിലവിലുള്ള പല്ലുകളുടെ മോണയിലെ വിടവുകളുടെ ആഴം അളക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഒരു ബ്രിഡ്ജിനെയോ ഡെഞ്ചറിനെയോ താങ്ങാൻ ഈ പല്ലുകൾക്ക് ശേഷിയുണ്ടോ എന്ന് ഇതിലൂടെ അറിയാം.
|
ക്ലിനിക്കൽ അവസ്ഥ (Kennedy Class) |
ക്ലിനിക്കൽ ലക്ഷണങ്ങൾ |
ഘടനാപരമായ ആഘാതം |
|
മൃദുവായ അവസ്ഥ (Mild - Class III / IV) |
ഇരുവശങ്ങളിലും ശക്തമായ പല്ലുകളുള്ള 2–3 വിടവുകൾ. |
കുറഞ്ഞ എല്ല് തേയ്മാനം, ചെറിയ രീതിയിലുള്ള പല്ലുകളുടെ ചരിവ്. |
|
മിതമായ അവസ്ഥ (Moderate - Class II) |
വായുടെ ഒരു वശത്തെ അണപ്പല്ലുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒന്നിലധികം പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുക. |
മിതമായ രീതിയിൽ എല്ല് ഉരുകൽ, താടിയുടെ ഉയരം കുറയൽ, സന്ധികളിൽ വേദന വരുന്നു. |
|
ഗുരുതരമായ അവസ്ഥ (Severe - Class I) |
താടിയെല്ലിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലെയും പുറകിലെ അണപ്പല്ലുകൾ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതിരിക്കുക. |
കടുത്ത എല്ല് ക്ഷയം, മുഖം ചുരുങ്ങൽ, മുൻപല്ലുകൾക്ക് അമിത ഭാരം വന്ന് അവ കേടാവുക. |
ഇന്ന് പല്ലുകൾ വച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നതിനായി അത്യാധുനികമായ ഒട്ടനവധി നല്ല ചികിത്സകൾ ലഭ്യമാണ്. ഇവ വായുടെ ഭംഗി വീണ്ടെടുക്കാൻ മാത്രമല്ല, സ്വാഭാവിക പല്ലുകളുടെ അതേ കരുത്തും ഉറപ്പും നൽകുന്നു.
ഡെന്റൽ ഇംപ്ലാന്റുകൾ (Dental Implants): താടിയെല്ലിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇറക്കിവെക്കുന്ന ചെറിയ സ്ക്രൂ പോലുള്ള കൃത്രിമ വേരുകളാണിവ. ടൈറ്റാനിയം അല്ലെങ്കിൽ സിർക്കോണിയം കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കുന്ന ഇവ താടിയെല്ലുമായി സ്വാഭാവികമായി കൂട്ടിച്ചേരുകയും (Osseointegration) പല്ലുകൾക്ക് മികച്ച ഉറപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. താടിയെല്ല് തേഞ്ഞുപോകുന്നത് തടയാൻ ഏറ്റവും മികച്ച മാർഗ്ഗമാണിത്.
ഇംപ്ലാന്റ് സപ്പോർട്ടഡ് ബ്രിഡ്ജ് (Implant supported bridge): ഒന്നിലധികം പല്ലുകൾ ഇല്ലാത്തവർക്ക് എല്ലാ പല്ലുകൾക്കും ഇംപ്ലാന്റ് വെക്കുന്നതിന് പകരം, രണ്ടോ അതിലധികമോ ഇംപ്ലാന്റുകളെ താങ്ങാക്കി അതിന് മുകളിൽ ഫിക്സഡ് ബ്രിഡ്ജ് വെക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഇത് ശസ്ത്രക്രിയകളുടെ എണ്ണവും ചികിത്സാ ചിലവും കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.
ഫിക്സഡ് പല്ലുകൾ (Bridges): ഇംപ്ലാന്റുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഈ രീതിയിൽ വിടവിന് ഇരുവശത്തുമുള്ള നല്ല പല്ലുകളെ താങ്ങായി (Abutment) ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിനായി നല്ല പല്ലുകളുടെ മുകൾഭാഗം ചെറിയ അളവിൽ ചുരണ്ടി ചെറുതാക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇത് പെട്ടെന്നുള്ള പരിഹാരമാണെങ്കിലും നല്ല പല്ലുകൾക്ക് കേടുപാട് വരുത്തുന്നു എന്നൊരു ദോഷമുണ്ട്.
കാസ്റ്റ് പാർഷ്യൽ ഡെഞ്ചറുകൾ (CPD): ലോഹക്കൂട്ടുകൾ കൊണ്ടുള്ള ഫ്രെയിമും കൃത്രിമ പല്ലുകളും അടങ്ങിയ, വായയിൽ നിന്ന് എടുത്തു മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന പല്ലുകളാണിവ. സാമ്പത്തിക ലാഭമുള്ളതും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നതുമായ ഒരു ചികിത്സാ രീതിയാണിത്.
കേരളത്തിൽ പല്ലുകൾ വെക്കുന്നതിനുള്ള ചിലവ് ഉപയോഗിക്കുന്ന മെറ്റീരിയലുകൾ, ക്ലിനിക്കിന്റെ സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെടാം. താടിയെല്ലിന് ബലമില്ലാത്തവർക്ക് ബോൺ ഗ്രാഫ്റ്റിംഗ് (Bone grafting) ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ ഒരു ഭാഗത്തിന് ₹8,000 മുതൽ ₹25,000 വരെ അധികമായി വരാം.
സാധാരണ ഫിക്സഡ് പല്ലുകൾ (Bridges): ഒരു പല്ലിന് ₹4,000 മുതൽ ₹15,000 വരെ (PFM അല്ലെങ്കിൽ പ്രീമിയം സിർക്കോണിയ മെറ്റീരിയലുകൾ അനുസരിച്ച് മാറ്റം വരാം).
മാറ്റിവെക്കാവുന്ന കാസ്റ്റ് പാർഷ്യൽ ഡെഞ്ചർ (CPD): ഒരു താടിയെല്ലിന് മുഴുവനായി ₹15,000 മുതൽ ₹25,000 വരെ.
ഡെന്റൽ ഇംപ്ലാന്റ് (ഒന്നിന്): ₹25,000 മുതൽ ₹60,000 വരെ (കൊറിയൻ സിസ്റ്റം മുതൽ പ്രീമിയം സ്വിസ്സ് ബ്രാൻഡുകൾ വരെ. മുകളിലെ പല്ലിന്റെ ചിലവ് കൂടാതെ).
ഇംപ്ലാന്റ് സപ്പോർട്ടഡ് ബ്രിഡ്ജ് (മുഴുവൻ ഭാഗത്തിനും): ₹1,50,000 മുതൽ ₹5,50,000+ വരെ (All-on-4 അല്ലെങ്കിൽ All-on-6 രീതികൾക്കും എല്ലിന്റെ പൊസിഷൻ ശരിയാക്കുന്നതിനും അനുസരിച്ച്).
സാധാരണ പല്ല് പറിക്കലിനും അക്രിലിക് പല്ലുകൾക്കും ഇൻഷുറൻസോ സർക്കാർ ആരോഗ്യ ആനുകൂല്യങ്ങളോ ലഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഇംപ്ലാന്റുകളും പ്രീമിയം ക്രൗണുകളും സൗന്ദര്യവർദ്ധക ചികിത്സകളിൽ പെടുന്നതിനാൽ സാധാരണയായി സ്വന്തം കയ്യിൽ നിന്ന് പണം മുടക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്.
പ്രോസ്തോഡോണ്ടിസ്റ്റ് (Prosthodontist): നഷ്ടപ്പെട്ട പല്ലുകൾ കൃത്രിമമായി വച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നതിൽ (ഫിക്സഡ്/റിമൂവബിൾ) മാത്രം പ്രത്യേക വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടിയ ദന്തഡോക്ടർമാർ.
ഓറൽ ആൻഡ് മാക്സിലോഫേഷ്യൽ സർജൻ: സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾ ചെയ്യാനും, താടിയെല്ല് വെച്ചുപിടിപ്പിക്കാനും ഇംപ്ലാന്റുകൾ കൃത്യ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിക്കാനും വൈദഗ്ദ്ധ്യമുള്ള സർജന്മാർ.
പീരിയോഡോണ്ടിസ്റ്റ് (Periodontist): മോണരോഗ വിദഗ്ദ്ധർ. ഇംപ്ലാന്റോ ബ്രിഡ്ജോ വെക്കുന്നതിന് മുൻപ് വായയിലെ മോണയും എല്ലും പൂർണ്ണ ആരോഗ്യത്തോടെയാണെന്ന് ഇവർ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു.
പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങൾ വഴിയല്ലാതെ പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു വലിയ എമർജൻസി ആയി തോന്നില്ലെങ്കിലും കൃത്യസമയത്ത് ചികിത്സ തേടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്:
ഉടൻ തന്നെ (Emergency Care): അപകടങ്ങൾ മൂലം പെട്ടെന്ന് പല്ല് കൊഴിഞ്ഞുപോയാൽ വായയിലെ മുറിവുകൾ തുന്നിക്കെട്ടാനും പല്ലുകൾ തിരികെ ഉറപ്പിക്കാനും (Replantation) എത്രയും വേഗം ഡോക്ടറെ കാണണം.
1 മുതൽ 3 മാസം വരെ: പല്ല് പറിച്ചതിന് ശേഷം പുതിയ പല്ല് വെക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സമയമാണിത്. ഈ സമയത്തിനുള്ളിൽ മോണയിലെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുകയും എല്ല് ഉരുകുന്നത് ആരംഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
6 മാസത്തിന് ശേഷം: ഈ സമയത്തിനുശേഷവും പല്ല് വെക്കാതിരുന്നാൽ താടിയെല്ല് വല്ലാതെ താഴ്ന്നുപോകും. പിന്നീട് വലിയ ചിലവുള്ള ബോൺ ഗ്രാഫ്റ്റിംഗ് ശസ്ത്രക്രിയകൾ ആവശ്യമായി വരികയും ചെയ്യും.
പുറകിലെ അണപ്പല്ലുകളല്ലേ നഷ്ടപ്പെട്ടത്, ചിരിക്കുമ്പോൾ കാണില്ലല്ലോ, പിന്നെന്തിനാണ് പുതിയ പല്ല് വെക്കുന്നത്?
പുറകിലെ പല്ലുകൾ പോയാൽ ചിരിക്കുമ്പോൾ കാണില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ ചവയ്ക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ ഭാരവും മുൻപല്ലുകളിലേക്ക് വരും. ഇത് കാരണം മുൻപല്ലുകൾ മുന്നോട്ട് തള്ളിപ്പോകാനും ആടാനും തുടങ്ങും. മുഖത്തിന്റെ വശങ്ങൾ ഒട്ടിപ്പോകാനും ഇത് കാരണമാകും.
ഒന്നിലധികം ഇംപ്ലാന്റുകൾ വെക്കുന്നത് വേദനാജനകമാണോ?
ഇല്ല, ഇൻജക്ഷൻ നൽകി ആ ഭാഗം പൂർണ്ണമായി തരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് (Local Anesthesia) ഇത് ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വേദന അറിയില്ല. ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ നൽകുന്ന വേദനസംഹാരികൾ കഴിക്കുന്നതിലൂടെ 3-5 ദിവസത്തിനകം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മാറും.
ക്രിത്രിമ പല്ലുകൾ സാധാരണ ബ്രിഡ്ജുകളേക്കാൾ എത്ര കാലം കൂടുതൽ നിലനിൽക്കും?
താടിയെല്ലിനോട് ചേർത്തുവെക്കുന്ന ഇംപ്ലാന്റുകൾ കൃത്യമായ പരിചരണമുണ്ടെങ്കിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിൽക്കും. എന്നാൽ അതിന് മുകളിൽ വെക്കുന്ന പല്ലുകൾക്ക് (Crowns) സ്വാഭാവിക തേയ്മാനം വരാവുന്നതുകൊണ്ട് 10 മുതൽ 15 വർഷത്തിനുശേഷം മാറ്റേണ്ടി വന്നേക്കാം.
പല പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ആളുകൾ വിചാരിക്കുന്നത് ഇതൊരു സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രശ്നം മാത്രമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ അത് വായുടെ മൊത്തം ആരോഗ്യത്തെയും ദഹനത്തെയും ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. ചികിത്സ വെച്ചുതാമസിപ്പിക്കുമ്പോൾ താടിയെല്ല് ഉരുകിപ്പോകുകയും പിന്നീട് പല്ല് വെക്കാൻ വലിയ ശസ്ത്രക്രിയകൾ വേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യും. എല്ലിന് നല്ല ബലമുള്ളപ്പോൾ തന്നെ ഇംപ്ലാന്റുകൾ ചെയ്യുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. ബാക്കിയുള്ള സ്വാഭാവിക പല്ലുകളെങ്കിലും കേടാകാതെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ യഥാസമയം നികത്തേണ്ടതുണ്ട്.